بررسی داستان کوتاه- مسیحی که دوست داشت

داستان کوتاه- مسیحی که دوست داشت

در این گزارش، تازه‌ترین اطلاعات درباره «داستان کوتاه- مسیحی که دوست داشت» را می‌خوانید.

مسیحی که دوست داشت

افرا سرنایه

1

در خرابه های یک خانه بیدار شده بود.هوهوی باد و صدای خشک در و پنجره ای ویران بیدارش کرده بود یا شاید هم از صدای گریه ی خودش چشم باز کرده بود.دانه های سفید رنگی را دیده بود که از اسمان پایین می ریخت و روی صورتش می نشست و بعد دیگر خبری از دانه ها نبود.نه سبد بچه ای در کار بود و نه نامه ی توضیح یا درخواست کمکی. پیرمرد به امید پیدا کردن یک اسم تمام لباس هایش را زیر و رو کرده بود ولی هیچ اسمی در کار نبود.پیرزن گفته بود: لابد وقت نکردن براش یه اسم بذارن. و بچه را لای پتوی گرم و نرمی پیچیده بود.

- توی خرابه پیداش کردم.اگه از اونجا رد نمی شدم چی؟

پیرزن گفت:کی حاضر شده توی این سرما؟

- می خواستن از شرش راحت شن.خواست خدا بود که دیدمش .

آن بیرون باد زوزه کشان خودش را به در و دیوار خانه می زد و دانه های برف زمین را سفیدپوش کرده بود.پیرزن حس کرد برف حتی خانه شان را هم سفید پوش کرده است.به دست خودش نگاه کرد،بعد به دست پیرمرد که روی میز بود و از سفیدی هردوشان وحشت کرد.نگاهش را از او دزدید.

بچه تا صبح بی آن که لب به چیزی بزند یا کمترین تکانی بخورد خوابید.

بعدها پیرزن ماجرا را طور دیگری برایش تعریف کرد.پای زن و شوهری از فامیل های دور پیرمرد به میان امد.از تصادفی گفت که باعث مرگ پدر و مادرش شده بود و از معجزه ای که بچه را زنده نگه داشته بود.و او چهارزانو می نشست و حرفهای پیرزن را مثل قطره های نوشدارو فرو می داد.آن طور که پیرزن برایش تعریف می کرد معجزه ای باعث زنده ماندنش شده بود. از معجزه چیز زیادی نمی دانست فقط خاطره ای گنگ از خیلی وقت پیش ها در ذهنش مانده بود.از نور سفید بی پایان و یکجور خیسی سرد روی صورت.

پوست سفید برفی و چشمها و موهای مشکی پرکلاغیش خواسته یا ناخواسته حس مادرانه ی پیرزن را تحریک می کرد.پیرزن حتی متوجه مرگ شوهرش هم نشد.فقط تا این حد فهمید که در مراسم خاکسپاریش شرکت کرده لباس مشکی ای پوشیده و چند شاخه گل روی خاکش گذاشته است.حتی آن موقع هم داشت زیرچشمی بچه را می پایید که تازه راه رفتن اموخته بود و از بین ادم هایی که پچ پچ کنان درموردش حرف می زدند-ادم هایی که داستان ساختگی پیرزن را باور نکرده بودند-عبور می کرد.هر چند قدم یک بار می افتاد و بدون حتی یک قطره اشک دوباره بلند می شد.تازه آن موقع بود که پیرزن متوجه شد که او فقط شب ها گریه می کند.ناله ها و ضجه هایی رقت بار که روزها کمترین نشانی از خود به جا نمی گذاشتند.

-فقط یه کم دیگه.دوست دارم حسابی سیر شی.

-همین طور دوست داشته باش.ضرری نداره.

-خودم درستش کردم.دوست داری نه؟بذار یه کم دیگه...

-بس کن.

پیرزن از تحکم و لحن امرانه ی بچه جا خورد و کیک را سرجایش برگرداند.اشپزخانه هنوز بوی گوگرد می داد و چوب کبریت های نیم سوخته کمی آن طرف تر کنار هشت شمع روشن که گاهی خط نازکی از دود را به هوا می فرستادند به چشم می خوردند.

-نمی خوای شمع هارو فوت کنی؟

-می خوام بسوزن.تا اخر.

روزهایش بدون کوچک ترین تغییر در برنامه ی همیشگی می گذشتند.همین قدر فهمیده بود که با روشن شدن هوا بلند شود و وقتی پیرزن لامپ ها را خاموش می کند چشم هایش را روی هم فشار بدهد و "سعی کند" بخوابد.بیشتر وقت ها نیمه های شب از صدای ناله ی خودش بیدار می شد.کمی به سقف تاریک نگاه می کرد که دانه های سفید برف از آن پایین می ریخت و رختخوابش را می پوشاند و گودی رختخوابش را پر می کرد.اولین باری که برف را دید بعدازظهر گرم یک روز تابستان بود.یک لیوان اب سرد را یک نفس سر کشید ،لیوان را برعکس سر جایش گذاشت و دانه های سفید برف را دید که از توی لیوان شروع کرد به باریدن.بعدها سروکله ی برف از خیلی جاها پیدا شد؛و بیشتر از سقف.شب که می شد به صدای خروپف ضعیف پیرزن گوش می داد چشم هایش را می بست و یک روز تکراری بدون کوچک ترین تغییر شروع می شد. پیرزن گاهی وقت ها چیزهایی برایش تعریف می کرد؛ چیزهایی که برایش تعریف کرده بودند و خودش هم با آن ها بزرگ شده بود،از ادم هایی برایش می گفت که عصایشان مار می شد و روی زمین می خزید از انها که می توانستند با یک دستشان در قلعه ای را از جا بکنند.یا انها که با مکیدن انگشت دایه شان شیر می خوردند.از مسیح هم برایش گفته بود.پیرزن می گفت عیسی مرده ها را زنده می کرد کورها را شفا می داد و از همه چیز -حتی غذایی که در قابلمه ای دربسته و پشت دیوار اجری در حال پختن بود- خبر داشت . بعد گفته بود که یکروز عیسی مسیح را دستگیر و شکنجه کرده اند.آن قدر که قابل گفتن نیست.

-و اون هیچ کاری نکرد؟

پیرزن جواب داد: نه. بعد گفت که با او وحشیانه رفتار کرده اند و بعد هم او را "دار زده اند" .

او دوباره پرسیده بود که مسیح آن زمان کاری کرده یا نه و پیرزن بازهم گفته بود:نه.و او فکر کرده بود که این ماجرا بیشتر از مارهای خزنده روی زمین و انگشتی که از آن شیر بیرون می امد تا کودکی را سیراب کند عجیب به نظر می رسد.حس می کرد این ماجرا چیزی کم دارد چیزی که ذهنش را مشغول می کرد.بعد آن اتفاق افتاد؛شب ها -زمان هایی که برف از سقف شروع می کرد به باریدن - خودش را جای مسیح می گذاشت و ارام ارام از اسمان پایین می امد.در تخیلاتش چند پله ی طلایی با فرش قرمز او را به زمین می رساند و آن وقت همه ی ادمها را مجازات می کرد. طوری مجازاتشان می کرد که گاهی وقت ها خودش هم از شدت خشونتی که به کار می برد حیرت زده می شد.بازی ذهنی اش که تمام می شد بارش برف سقف قطع می شد و او هیجان زده به نفس نفس می افتاد .هر روزجزئیات بیشتری به بازی محبوبش اضافه می کرد.چیزهایی از قبیل لباس ادم هایی که شکنجه شان می کرد ،تفکیک صدای فریادها و حتی نقش و نگارهای روی فرش قرمزی که از آن پایین می امد و آن وقت بود که مسیح دو تا شد؛یکی مسیح بخشنده در داستان پیرزن و دیگری مسیحی که دوست داشت.مسیحی انتقام جو که در ذهنش قصری از سر ادمها –با دهانی باز-برایش ساخته بود.

 2

ولگرد گفت:منتظر چيزي هستي؟

 مرد که روی نيمكت سرد و آهني نشسته بود با سر به تابلو قديمی كنارش اشاره كرد. روي تابلوی خاك گرفته تصوير محوی از يك اتوبوس به چشم مي خورد.مردعینک شیشه مستطیلی با قاب ضخیم سیاه به چشم می زد و صورتش را که می خاراند از صدای خرشت خرشت ریش و سبیل کوتاهش خوشش می امد.دو سه ساعت پیش سی و هشت ساله شده بود و چند وقتی می شد که آن اتفاق دیگر نیفتاده بود اما آن شب همین که مایکرویو را باز کرد برف از دهانه ی آن فواره زد و هلش داد کنار سینک ظرفشویی ،و به سرعت کف اشپزخانه را پوشاند.فهمید آن اتفاق دوباره شروع شده ، برف یکریز و بی وقفه از سقف،لامپ ها و دهانه ی ظرف ها می بارید.بازی دوباره شروع شده بود .شب، غلیط و تیره انگار نمی خواست به صبح برسد و او کلافه، پوست سرش را خراشیده بود و بالاخره ،تسلیم و ارام، کوله پشتی به دوش از خانه بیرون زد و در خیابان های خلوت پا گذاشت. باد سرد که موهایش را به هم می ریخت سوز خراش ها را حس می کرد. ولگرد لبخندزنان با فاصله ي كمي از مرد روي نيمكت نشست.لبخندش دندان هاي نصفه و نيمه ي سياهش را نمايان كرد. كلاهش را تا روي گوش پايين كشيده بود و نفس كه مي كشيد بخار سفيد رنگي جلو صورتش شكل مي گرفت.گفت: ده سالی مي شه كه هيج اتوبوسي اينجا وا نمي سه.غريبه ای؟  

مرد گفت:ديگه داشتم نااميد مي شدم .

-از چي ؟

-كه بتونم كسي رو پيدا كنم. توی خونه م داره برف میاد.

-برف؟

-با تو می شه بندش اورد.

بعد کوله پشتی اش را از روی نیمکت برداشت و گذاشت روی زمین.دست هايش را توي جيب گرمش فرو برد و چشم هایش را بست.مرد ولگرد همان طور که به او خیره شده بود كت خاكستري ضخيمش را محكم تر دور خودش پيچيد و معترضانه به پارگي های روی آن نگاه کرد.بعد كلاهش را تا نزديكي چشمانش پايين كشيد.حالا دو مردمك قهوه ای براق بر فراز كپه اي از ريش و سبيل سياه ژوليده و يك كت خاكستری پاره تنها چيزهايي بودند كه زير نور ماه به چشم مي خورد.مرد ولگرد گفت: بزن به چاك.اين نيمكت برا دو نفر زيادی كوچيكه.

-سبيلتو نجو.

-چي؟

-وقتي حرف ميزني اون سبيل لعنتيتو نجو.

دو مردمك قهوه اي كوچك و سپس بزرگ شدند.

-اين نيمكت جاي خواب منه. یه جا دیگه پیدا کن.

مرد کمی به جلو خم شد و به پیاده روی لگدکوب شده، چند درخت لخت و تیر برقی که به طرز تهدیدامیزی کج شده بود خیره شد. گفت:میدونی پیرزنه همیشه چی بهم می گفت؟می گفت ادما مقدسن و به مقدسات نباید زیادی نزدیک شد فقط باید از دور تحسین شون کرد. پیرزنارو که می شناسی.ولی من می گم مگه مقدسات به این نکبتی که تو افتادی می افتن و بوی گند می دن؟تا حالا ندیدم مقدسات دستشویی لازم شن ،تو دیدی؟

مرد ولگرد دست هایش را ها کرد. کوچک ترین علاقه ای به حرف های مرد از خود نشان نمی داد.فکر کرد سرما تنها کلمه ای است که درک کردنش نیازی به کلمات بی سروته ندارد. دست هایش را در جیبش گذاشت و به نوک انگشت هایش که از جیب پاره بیرون امده بود خیره شد.

مرد ادامه داد:تا چند وقت پیش منم مسیح بودم.همون مسیح اروم و راضیِ پیرزن.سعی خودم رو کردم.ولی بالاخره یه روز صبح چشممو که باز کردم دیدم از اسمون پایین اومدم؛حالا یه مسیح دیگه ام.

مرد ولگرد چیزی نگفت.کلاهش را پایین تر کشید و به ماه خیره شد.شاید اگر همین دیروز در چنین موقعیتی قرار می گرفت بدون کوچک ترین اعتراضی راهش را می گرفت و جای خواب دیگری برای خودش پیدا می کرد.ولی حالا برایش فرقی نمی کرد.

-می دونی خوبی شماها چیه؟

ولگرد خیره به مرد دست هایش را ها کرد.

مرد گفت:بود و نبودتون برای هیچکس مهم نیست. ولگرد یقه اش را بالا زد.

مرد گفت: پلیس خداست یا خدا پلیسه؟چند ثانیه ی دیگه کدومشونو صدا می کنی؟خدارو یا پلیس رو؟

-تنها چیزی که می خوام اینه که از روی نیمکتم بلند شی و بری به درک.

-فکر کنم بهتره زودتر کارمونو شروع کنیم.موافقی؟

-اگه باعث می شه گورتو گم کنی حرفی ندارم.

مرد گفت:تا حالا کسی بهت گفته بود بدون سر خوشگلتری؟

3

اتاق بوی عرق می داد.آن بیرون جیرجیرک ها تمام شب بی وقفه پاهایشان را به هم می سابیدند. گاهی ابر بزرگی جلوی ماه را می گرفت و تاریکی از پنجره ی اتاق خودش را می کشید روی تن مرد که یکبری روی تخت دراز کشیده بود و دستش را تکیه گاه سر کرده بود.آن شب انگار نمی خواست به صبح برسد.غیر از صدای نفس های تند از خانه اش صدایی شنیده نمی شد. لیوان روی میز کنار تخت واژگون شده بود و اخرین قطره ها داشت روی گل های فرش می چکید.صدای نفس های تند ترسیده ای در اتاق پیچیده بود.

-نمی خوای بیای بیرون؟

صدای کشیده شدن چیزی روی زمین امد و بعد سکوت. مرد سینه خیز از روی ملافه های به هم ریخته ،خودش را به آن سمت کشاند.سرش را خم کرد و خیره به دو چشم سیاه زیر تخت گفت:بیا بیرون کاریت ندارم. مردمک چشم ها تنگ شد و بیشتر توی تاریکی فرو رفت.مرد از روی لبه ی تخت خم شد و دست هایش کورمال کورمال خالی زیر تخت را کاوید.جلوتر رفت. نزدیک  بود تعادلش را از دست بدهد که دستش به چیز سردی خورد.چنگش زد.حالا صدای نفس های تند مرد با صدای نفس های ترسیده در هم امیخته بود.مرد محکم بازو را چسبید و او را به سمت خودش کشید.بچه دست و پا زنان سعی کرد خودش را ازاد کند دست راستش محکم به گونه ی مرد خورد و عینکش را کج کرد مرد ناسزایی گفت و بچه را از زیر تخت کشید بیرون. دختر پیچ و تاب خورد و مرد گذاشت که کورمال کورمال و چهارزانو گوشه ی اتاق برود.کش موهای دختر شل شده بود و یک دسته مو با هر نفس روی صورتش بالا و پایین می رفت.مرد گفت :حیوون ترسو. چهار زانو روی تخت نشست و یک لیوان آب ریخت.

از پیش ولگرد که برگشته بود خسته تر از چیزی بود که انتظارش را داشت.کوله پشتی اش را روی شانه ی چپ انداخته و برگشته بود سمت خانه.همین که پیچ خیابان را رد کرد هیکل تیره ی دختر را انتهای کوچه تشخیص داد.دختر ظریف و لاغر بود و قدش تا کمر مرد می رسید.مرد قبلا یکی دوباری او را دیده بود که دو سه کوچه پایین تر از آن جا پرسه می زد؛یک ولگرد دیگر.دختر، خودش را از شدت سرما سفت بغل کرده بود و با پا سنگ و خاک های گوشه ی دیوار را به هم می ریخت دایره ی سیاه کوچکی زیر پایش درست کرده بود و داشت با پا بزرگترش می کرد.مرد را که دید گفت:سوراخه.دندان هایش به هم می خورد.  

مرد گفت:ولی اون تو جا نمی شی.

کلید را توی قفل پیچاند و رفت تو. در را پشت سرش نبست.برف تا زانویش بالا امده بود .کوله پشتی را که گذاشت کنار دیوار روبه روی تخت، برف مثل بارهای قبل بند امد و تمام برف هایی که تا روی زانویش بالا امده بود محو شدند.یک دقیقه ی بعد دختر در استانه ی در ایستاده بود.

مرد کمی از اب را خورد و ملافه ی مچاله شده ی سمت دختر را صاف کرد.دختر هنوز گوشه ی اتاق نشسته بود و داشت مچ دست هایش را می مالید. یازده ساله بود و بلوز و شلوار کهنه ی چند سال پیشش را به تن داشت که به وضوح برایش کوچک شده بود. گریه نمی کرد فقط خیره به مرد چشم دوخته بود.مرد گفت:باید می ذاشتم اون بیرون یخ بزنی.دوست داری اون بیرون سگ لرز بزنی؟ دختر سرش را به نشانه ی نه تکان داد.

-خانواده ت کجان؟

دختر به او زل زد .

- توام نداری،البته که توام نداری.

دختر یک دسته از موهای چربش را برد توی دهنش و شروع کرد به جویدن آن.

-همه تون یه مشت اشغالین.می دونی اشغال چیه؟

مردمک سیاه دختر تند تند اتاق را کاوید. نگاهش ،آن ور اتاق،روبه روی تخت حجم تیره ای را کنار دیوار تشخیص داد.کوله پشتی سیاه، تکیه داده به دیوار انگار به او خیره شده بود.بعد به مرد زیرپیراهنی به تن نگاه کرد که هنوز لیوان اب دستش بود.دو تکه پیتزای سرد روی میز کنار تخت بود. مرد بالشتش را مرتب کرد، گذاشت پشت کمرش و رویش را از دختر برگرداند.از پنجره، نوک تیره ی درختان پیدا بود که توی باد تکان می خورد. خط افق هنوز روشن نشده بود و سایه ی درختان که روی چمن زار مقابل خانه اش جلو امده بود جلو می خزید و در هم فرو می رفت. پیرزن که مُرد داستان تصادف و معجزه ای که طبق حرف های پیرزن نجاتش داده بود هم همراه با او رفت.مرد خرابه را پیدا کرده بود،جایی که در ان چشم باز کرده بود و پیرمرد او را از انجا یافته بود.اشغال مقدسی بود که کسی او را نخواسته بود؛از مقدسات بی خانواده ای بود که هر روز بیشتر و بیشتر می شدند و موریانه وار روی تن همدیگر تونل می زدند؛از ولگردها. دختر چند دقیقه ای همان گوشه نشست و بازویش را مالید. مرد که بالاخره رویش را از پنجره برگرداند دختر یک تکه پیتزا به دست کنار میز ایستاده بود.

-بشین.

لبه ی تخت نشست و گاز کوچکی زد.مرد یک دسته مو را از صورتش کنار زد و گذاشت پشت گوشش.دختر صورتش را عقب نکشید.دست سسی اش را روی شکم بلوز قهوه ایش پاک کرد و باقیمانده ی لیوان اب مرد را نوشید و با پشت دست لبش را خشک کرد.

- تو کوله پشتی ت چی داری؟

و به حجم تیره ی کنار دیوار پایین تخت اشاره کرد.

مرد گفت:چرا فرار کردی؟

دختر با پاره گی روی لباسش بازی می کرد.

- با تو نیستم؟

دختر کمی جمع تر نشست.مرد نیم رخ بینی کوتاه و برامدگی کوچک لب ها را تشخیص داد.دسته های عینکش را با حوصله خواباند و روی دختر خم شد تا آن را روی میز سمت او بگذارد.دختر دو دستی لبه ی پتو را روی گردنش گرفت. گرم بود و بوی سس می داد.

-توی کوله پشتی ت چیه؟

-می خوای ببینی؟

چشم های دختر توی تاریکی می درخشید.مرد از تخت امد پایین . پرزهای فرش کف لخت پایش را قلقلک داد.کمی سردش شد.باد از کناره های پنجره می امد تو.هر روز صبح که بیدار می شد فراموش می کرد شکاف پنجره را بگیرد.گفت :توپ دوست داری؟

-توپ؟

مرد بند کوله پشتی را قاپ زد و امد سمت دختر.قدم هایش را کوتاه برمی داشت .نور ماه روی قطره های تیره ای افتاد که داشت از کوله پشتی روی فرش می چکید.

-نمی خوام ببینمش.

مرد همان جا ایستاد.دو سه قدم بیشتر تا تخت فاصله نداشت که چیز سرد و خیسی روی نوک بینی اش نشست.برف.فکر کرده بود تمام شده ، اما سرش را که بالا اورد دانه های سفید پنبه ای برف را دید که دوباره داشت ارام و چرخ زنان از سقف بالای سرش می ریخت.بازی دوباره شروع شده بود.برای دومین بار در یک شب.

دختر گفت:نمی خوام ببینم تو کوله پشتیت چی داری. پتو را روی صورتش کشید.پاهایش را جمع کرد توی شکمش و مچ پاهایش را با دست چسبید.

4         

-487 زیاد نیست؟

همکار میز روبه رویی خمیازه کشان سرش را از پشت مانیتور بیرون اورد.

-برای چی؟

-کلر.منیزیمش سه دهمه.معلومه که ایزو توی چنگمونه.

مرد صندلی اش را هل داد عقب و کش و قوسی به بدنش داد.نسیم اول صبح گیج و منگ از پنجره ی باز سرک می کشید برگه ها را به هم می ریخت و دوباره از پنجره بیرون می رفت.افتاب گرم خودش را روی برگه ها کشانده بود.مرد یادش نمی امد کی صبح شده بود.چیز سردی را توی برگردان یقه اش حس کرد.یقه اش را صاف کرد و یک کف دست برف فشرده توی دستش افتاد.آب نمی شد.آن را روی زمین انداخت و با پا آن را پوشاند.همکارش گفت:487؟ کار ت در اومد.

مرد گفت می دونم. و به صفحه ی سیاه شده از اعداد چشم دوخت تا بفهمد کجا را اشتباه وارد کرده.امد پایین بعد دوباره اعداد را از بالا چک کرد ،رفت صفحه ی بعد و دوباره همین کار را تکرار کرد سدیم و فسفات مشکلی نداشت نگاهش را تیز کرد روی اعداد ریز و ممیزها و صفرها.همین که رفت صفحه ی بعد قبل از اینکه فرصت کند واکنشی نشان بدهد یکی از عددها از صفحه افتاد از برامدگی مانیتور لیز خورد، روی میز غلطید و همانطور که دندانه های خودش را بغل کرده بود تبدیل شد به لکه ی چای لبه ی میز،کنار خودکارها.مرد عینکش را در اورد. چشم هایش را مالید و توی دست هایش برف جمع شد.بعد دید که ارقام کادر اول پاک شد بعد ردیف دوم و بعد سرعت گرفت و در عرض سه ثانیه تا ردیف چهارم رسید. لعنتی.همکارش گفت چی شده؟مرد موس را چنگ زد کلیک کرد. هیچ.ردیف ششم پاک شد بعد هفتم.کلیک کرد.سیستم به اخطار بوق زد. همکارش خودش را رساند به او.چه خبره؟

-لعنت

-دستتو بردار.بردار دستتو.

سیستم همچنان اخطار می زد.صدای بوق ها هلش کرد. صفحه ی سوم کاملا پاک شد و اعداد کادرهای جدید داشت محو می شد.یکی یکی و به سرعت.دست هایش عرق کرده بود.همکارش صندلی مرد را کشید عقب،صفحه ی کیبورد را بیرون کشید و جزوه ی اعدادی را که مرد داشت وارد می کرد از روی کیبورد برداشت.فشار از دکمه ی دیلیت برداشته شد.

-چه ت شده؟

مرد جزوه را کوبید روی میز.سه صفحه و نیم پاک شده بود. نمی دانست دختر از آن جا رفته یا هنوز هم آن جاست ؛ در خانه را قفل نکرده بود.دست همکارش را از روی کیبورد کنار زد.تلفن را برداشت و به آن جا زنگ زد.کسی جواب نداد. یادش امد از خانه که امده بود بیرون کوله پشتی کنار تخت بود.اگر تا الان بازش کرده بود چه؟همسایه ها را تصور کرد که با صدای فریادهای دختر ریخته اند آن جا و از او حرف می زنند.

-گند زدی.چقدرش پرید؟

مرد زیر لب گفت:واردش می کنم.

-کفریش نکن الکی.تا ظهر می خوادش.

مرد گفت:واردش می کنم.

جزوه را کشید جلو و به بقایای فاجعه ی روی مانیتور چشم دوخت.سه صفحه و نیم عدد را دوباره باید وارد می کرد.9/36-26/64-56/8-36/48همکارش با قدم های بی رمق پاکشان از اتاق رفت بیرون.می دانست رفته توی تنها بالکن سالن سیگار دود کند. 89/34- 90/76. چند دقیقه بعد برگشت.سرک کشید توی اتاق.گفت:دم در کار ت دارن.

مرد از بین دندان های به هم کلید شده اش گفت :وارد شون می کنم.و با انگشت روی جزوه کوبید.

همکارش گفت:نذار بیان بالا.برو پایین. به مرد نگاه نمی کرد .دم در پا به پا شد.بعد برگشت و رفت توی راهرو.

-چی؟

مرد امد توی راهرو و به همکارش که دور شده بود گفت:کی ؟ از پله ها پایین رفت.راهرو را تازه طی کشیده بودند سر پیچ به زحمت تعادلش را حفظ کرد.کف دستهایش عرق کرده بود.دست کشید روی خنکی نرده های راه پله.دم در اداره، نور قرمز ابی تندی چشمش را زد. جمعیتی با لباس های بلند کرم رنگ دم در ایستاده بودند؛با محاسنی پر و سرهایی براق.احاطه اش کردند. سیستم بوق زد و این بار بلند و بی وقفه.نفس کم اورد. خواست برگردد.در ورودی اداره را پیدا نمی کرد دست هایش بی هدف روی دیوار کشیده می شد.دایره تنگ و تنگ تر شد. هلشان داد و دست و پا زنان سعی کرد خودش را خلاص کند.رداهای بلندشان به سر و صورتش می خورد و جلوی دیدش را می گرفت.کسی کشیدش عقب.دست هایش را گرفتند. پیچ و تاب خوران سعی کرد دست هایش را ازاد کند.نعره زد.میخ ها را به دست هایش کوبیدند.استخوان خرد شد.دو میخ سیاه بلند دست ها را شکافت.سرش را بالا اورد.آن ور پیاده رو زیر افتاب سوزان ،شمعون با سری عرق کرده و درخشان زیر نور افتاب و محاسنی بلند زیر فشار صلیبی که بر دوش حمل می کرد خم شده بود و عرق ریزان جلو می رفت.رد صلیب که روی زمین کشیده می شد روی پیاده رو خاکی به جا می ماند. فشار دستی را روی سرش حس کرد و کسی مجبورش کرد سرش را خم کند.سوار شد. یهودای اسخریوطی از لابه لای جمعیت به او نیشخند زد؛دختر توپ را دیده بود.

5

در خرابه های یک خانه چشم باز کرد. صدای خشک به هم خوردن در و پنجره ای ویران بیدارش کرد. باد بین سنگ ها و دیوارهای تا نیمه بالا امده می خزید و پنجره را به هم می کوبید و قاب خالی پنجره دوباره با صدای خشک کشداری باز می شد. سرش را روی میز گذاشت و صدای شکستن چوب پوسیده ی آن را شنید.روی میز لایه ی ضخیمی از برف نشسته بود.مرد دستش را در آن توده ی سرد فرو برد.برف تا مچ دستش بالا امد.

قیافا[1] روی صندلی روبه رویش نشست.گفت:نوشتی؟

برگه ی سفید را از بین برف های کنار دست مرد بیرون کشید ، نگاهی انداخت و آن را روی میز کوبید.خودکار از روی میز غلطید و بین برف های خاکستری کنار پایه ی میز افتاد.

قیافا پرسید:بقیه شون کجان؟

مرد گفت:چی؟

-هشت نفر،ولی فقط این اخری رو پیدا کردیم.بقیه شون کجان؟

باد دوباره پنجره را کوبید.قیافا کمی چاق بود با محاسنی مرتب و چشمانی ریز که ترکیب آن صورت پهن را به هم می ریخت. مرد گفت:دختره چی شد؟

قیافا صندلی را عقب زد.با دست هایی گره کرده در پشت شروع کرد به قدم زدن.

-بعد از کوله پشتی کجا می ذاشتیشون؟باغچه؟قبرستون؟کجا؟

مرد گفت:میخارو در بیار.

-میخ؟

-دختره چی شد؟

قیافا کوبید روی میز.در فاصله ی چند سانتی متری صورتش به او خیره شد.برف شروع کرد به باریدن.مرد دستش را بالا اورد و دانه های سفید برف توی دستش نشست.دانه های کوچک از آن بالا سر می خوردند و روی دیوارهای نیمه ،اجرهای شکسته ی پخش شده روی زمین و لبه ی باقیمانده برامدگی پنجره می نشستند.مزه ی شیرینی می داد.

-دیشب کجا بودی؟

مرد روی صندلی اش جا به جا شد و برف را از شانه اش تکاند.شب قبل بی خواب شده بود.اواز بی وقفه ی جیرجیرکها را یادش بود.برف تا کنار زانویش بالا امده بود و هنوز داشت می بارید که از خانه بیرون زد.همین که در مایکرویو را باز کرد تا غذا را بردارد برف سیل وار و بی وقفه از آن بیرون ریخت ،تا زانو بالا امد و او هراسان از خانه بیرون زد.بی خوابی اش قبل ترها هم پیش امده بود.بارها.یادش نمی امد چندبار.بی هدف توی خیابان ها راه افتاده بود.تازه روی نیمکت نشسته بود که سایه ای را دید که داشت سمتش می امد.ولگرد لخ لخ کنان امده بود طرفش.

قیافا پرسید:خب؟

مرد گفت:یه ممیز کم داشت.فقط یه ممیز کم بود.

-چی؟

-چهل و هشت ممیز هفت.اون گه زاده به غلطم انداخت.

-بنویس.

قیافا برگه را جلویش کوبید اما خودکار را پیدا نکرد.نفس عمیق و کشداری کشید و زیر لب ناسزایی گفت.مرد چشم هایش را بست. پیرزن گفته بود عیسی را "دار زده اند". دوباره باید پایین می امد،از همان پله های طلایی با فرش قرمزی که او را به زمین میرساند؛جایی که داشت قصری از سر ادمها با دهان هایی باز می ساخت.سمت چپ میز، تنها درِ سالم آن جا انتهای راهروی بلند توی تاریکی فرو رفته بود.برف های آن قسمت آب شده بود و تاریکی از لولاها و شکاف در سیاه  توی خرابه می ریخت.

قیافا توی گوشش گفت:به حرفت میارم مرتیکه.

مرد سرش را برد عقب.نفس قیافا خورد توی صورتش.کمرش را خم کرده بود و سرش هم راستای سر مرد بود.برف توی موهای جو گندمی قیافا نشسته بود و پیراهن سبز تیره اش بوی عرق می داد.قیافا صاف ایستاد و با قدم های بلند و سریع رفت توی دالان.در سیاه محکم پشت سرش بسته شد. مرد سرش را روی میز گذاشت.باد توی گوش هایش می پیچید  وموهایش را سیخ می کرد.سرش را به لبه ی میز کوبید و  بعد دوباره.بلند شد.برف را لگدکوب کرد چرخ زد پنجره به هم کوبیده شد.رفت توی دالان. تاریکی تا مچ پایش بالا خزید.شکاف مستطیلی هم سطح سرش روی در باز شد. چشم های قهوه ای ریزِ قیافا آن جا بود. مرد گفت:دختره چی شد؟

چشم ها واکنشی نشان ندادند . پلک نمی زدند.

-فرار کرد؟

مرد روی در کوبید.مردمک چشم ها تنگ شد.

- گمش کردین؟

مرد یقه ی لباسش را بالا کشید.وقتی امده بود روی تخت، دختر خودش را کشیده بود آن طرف تر نزدیک لبه ی آن.مچ پای دختر لاغر و سرد بود.مرد به انحنای کمر خم کرده اش انگشت کشیده بود.بعد یادش امد که آن شب برف برای دومین بار شروع کرده بود به باریدن.مرد روی در کوبید و چشم های قهوه ای از پشت مستطیل در سیاه، همچنان به او خیره ماندند بی
آن که پلک بزنند.

[1] رییس کاهنان؛ کسی است که گفته می شود مسیح را به صلیب کشاند.