ماجرای داستان کوتاه- مهمان دل

داستان کوتاه- مهمان دل

آخرین اطلاعات منتشرشده درباره «داستان کوتاه- مهمان دل» را در ادامه بخوانید.

مهمان دل

زهرا ارزانی

بچه ی آدم به غرور یکی دو روزش زنده اس،ورنه زندگی هرجور که می خواست می چرخید و آدمی زادم محلش نمی ذاشت، اصلا چرا راه دور بریم همین بهرام خودمون...

اه بازم شروع کرده،دلش می خواد ادای آدمای فهمیده رو دربیاره اونم درست تو لحظه ای که چندتا آدم بزرگ تو یه مجلس جمعن.همون موقع که جنگ شد به بابا گفتم،نذاره بره این با زبون گزنده اش یه ملتو از زندگی دل گیر می کنه اما بابام باز خندید و گفت:دختر چی از جون این داداشت می خوای حرفاش که از عقل سلیمش می یان...نه،بابام بهش افتخار می کرد! چون آقا آرش به نظرش دیگه مرد شده،اما اگه عقلش کامله چرا اون روز بهرام پسر  عمه خاتونو مثال زد که عقل نداره و همه ی ذوق و پرشور بودنش از بی عقلیشه!،ضایع کردن بهرام از رو چی بود!.به یه نوبت اومد مرخصی،باز جوگیر شده بود به قول خودش عطر جبهه آدم ترش کرده،یه ریز لبخند می زد.یه بار عمو بزرگه به بابام گفت:خداییش که آرشت با عزت ترت کرده سربلندت کرده میون هرچی قوم و خویشه،اما من که می گفتم این زبونش از نیش عقربم کاری تره.بار دوم که اومد گفت آروم شده.نمازش قضا نمی شد؛اول بار بودکه نمازشو با صبر، آهسته می خووند.برا اولین بار بود که بعد ختم نمازش می گفت:اللهم صل علی محمد وآل محمد...!شبنم مارو،دخترعمومو می گم چشش دنباله آرشه که به خیالش مرد با وقاری شده اونم با این سن و سال کمش.من که به رویاهاش می خندم هرچیم می گم آدمه زندگی نیست می گه نه خدا یکی آرشم یکی.حقا که برازنده ی خودشه،آخه دخترعمو خیلی عاقل و بالغم نبود اصلا تو این دنیا نبود!،وِرد زبونشم فقط پسر عممو آآآرشه.اما ، واسه بار اول بود که وقت خدافظی دست کرد تو جیبش ویه سجاده ی طی شده رو داد دستمو گفت:خواهر کوچیکه اگه ندیدمت حلالم کن.این حرفو سه چهار بار دیگم زد وقتی که اومد و رفت و باز هم برگشت و...!.کی گفته یه آدمایی  نظر کرده ان، خدا خوبا رو گلچین کرده! یا اصلا خوبا زود می میرن بدا تا ابد می مونن!.آرش که انقدرام خوب نبود.توی خونه عزا شده،همه گریه می کنن منم گریه می کنم اما داداشم شهید نشده،من حرفم اینه که خدا چرا امینو انتخاب کرد آخه حقش نبود من با این سن و ساله ام تو کار خدا موندم...استغفرالله استغفرالله،خدا عالم به همه چیزه...ما کجای زمین جا می گیریم...اما همه ی حرفه من اینه که امین عزیز دل عمو کوچیکه بود،جگرگوشه ی زن عمو، فقط یازده سال داشت که بایه بیماری لاعلاج چراغ خونه ی عمو رو خاموش کرد،اونم بعد بیست سال که همین یه بچه سهم زندگیشون شده بود!.آخه،هم بازیم بود.سرتاسر کوچه اون صبحی که تو باز رفتی جبهه چراغونی شده بود.آقا صدرای نقاش شهید شد.پرچما با خودشون کلی حرف ازش نوشته بودن از بزرگواریش و از مردونگیش که با اون حال بدش تا لحظه ی آخر تفنگ به دست می جنگیده.طفلکی ننه جان که تنهای تنها شد و دیگم کسی نبود که واسه اش نامه بیاره و دلشو خوش کنه که هنوز آقا صدرا رو داره.شاید اگه این دفتر رو یه روزی بخوونی تازه بفهمی چه حسا که در موردت نداشتم،از اون موقع ها که جبهه می رفتی تا وقتی که دنبال مین یا یه جسد از هم رزمات منطقه منطقه می گشتی، از اون روز که بابام خواست تو  پونزده سالگی زن اردشیر پسر آقا نامدار خدا بیامرز بشمو تو نذاشتی و بابا همه چیو به هم زد اما من به هیچ کس غیر مژگان خواهر کوچیکه ی اردشیر نگفتم که چقدر دلم می خواد مردمو خودم انتخاب کنم و انتخابمم همون اردشیر بود،راستی یادم نبود اون موثع شد که تو رفتی جبهه و دیگه برنگشتی!.خبر اسارتت که  اومد  شبنم خواست تا دنیا دنیاس پات بمونه اما بعد سه سال سل گرفت و مُرد،بدیش این بود که هنوز نوزده ساله اش تموم نشده بود، دانشگاه پزشکی قبول شد به این امید که آرشش میاد و بهش افتخار می کنه.وقتی که پات رفت رو مین بابای شبنم که یاد دخترشو براش زنده می کردی چقدر پیرتر شد انگار که یه بار دیگه دخترشو از دست داده باشه!،آخه این دفعه تو بودی که تا آخر پای دل شبنم می موندی...گاهی وقتا که همه سر دیگای مادر که به خاطر تو روشن می کرد جمع می شدیم چقدر بهت حسودیم می شد!آره واسه منو نسترن و محسنم می کرد اما همه می دونستن عزیز مادر تویی.شب عروسیم همه می گفتن کاش آرشم بود کاش و ای کاش.ولی من می دونستم اگه بودی اصلا خوشحال نمی شدی درست مثل اون وقتی که آزاده اومدی و بهرامو کنار من دیدی، تبریک نگفتی.بهرام هم کلاسیت بود از اون وقت که با مشت تو هفده سالگی یه نشونه زیر چشش کاشتی که تا ابد بمونه... به نظرت مرد زندگی نبود آره ،نبود اما خداییش شد وقتی که نازپری به دنیا اومد و دست تنگیش باعث خجالتش پیش بابا و بقیه شد...همه ی اینا رو نوشتم تا به این برسم که همیشه برام عزیز بودی از اون وقتا که تو عالم بچگی شوخیاتو می ذاشتم پای آزارات  تا وقتی که نبودنت فاصله ها بینمون انداخت و من نتونستم اون طور که باید بشناسمت حالام که دارم به مکه مشرف می شم خواستم بار دلمو سبک کرده باشم و بگم همیشه از این که از درد دلات راحت گذشتم اما تو منو بازم بهترین خواهر دنیا دونستی شرمنده ام و بزرگواری هات یه دنیا برا خواهر کوچیکه ی تو نسیم همیشه ارزشمندن.